1. Geçmişe özlem duyarak yaşarken geleceğin hiç parlak görünmemesi normal midir?
2. Herkes gibi mutsuz olup giderek yaşlandığına göre evren için hiçbir özelliği olmayan, sıradan biri olduğunu görmek insanın canını sıkıyorsa şımarık yaratılışlıyız diyebilir miyiz?
3. İnsan ne istediğini gerçekten bilebilir mi?
4. Kendi yapmak istediklerimizi "kalbimizin istedikleri", diğerleri tarafında belirlenen yapılması gerekenleri de "beynimizin söyledikleri" olarak adlandırdığımıza göre kalbimizi beynimizden daha çok mu kişiselleştiriyoruz ve benimsiyoruz? İnsan olan kendi organları arasında ayrımcılık yapar mı?
5. Neden herşeyi bu kadar dramatikleştiriyoruz? Hepimizin içinde sahne özlemiyle yanıp tutuşan küçük aktörler/aktrisler mi yaşıyor?
6. "Dünyada en önemli şey sevgidir" zırvalığını tek bir kez bile dile getirmiş insanlar, neden birbirlerini seven ama muhtaç durumda olanlara kredi/burs vermiyor?
7. "Ya hep ya hiç"çiliğin ikili ilişkilerdeki uygulamasının hep'le sonuçlanma olasılığı nedir?
8. Benzer yaşam standartlarında yaşayabilmek için elin Amerikalısının garsonluk yapması yeterken Türk insanının it gibi çalışması insalığa sığar mı?
Süreniz 1 ömür.
Çalıştığınız yerden çıkmış mı?